maastricht in mei

op een terras zit hij
altijd
te drinken en te kijken
naar wie komt en verder gaat
en als hij tussen wijn en as
geen woorden vindt

dan schrijft hij ze
soms
zelf met natte vingers
op het plastic tafelkleed
en roept ze de passanten na:
hoerenzonen kankerkut

dat vindt hij leuk
meestal
hij zwijgt pas weer
als uit de kroeg
het meisje komt met drank
en stille woorden

haar vergeet hij
nooit