Hoe komt het toch
dat ik mijn doden zie
in een moment, gebaar;
het weerzien in een onbekende?

Mijn moeders houding of parfum,
de stuurse haarlok van zijn vader,
dat kromme van mijn opa
met zijn vuren stok

en in mijn schoenen zinkt besef.
Het laat me stilstaan bij wat snijdt:
hoeveel heb ik niet gehouden
van wat herinnert aan die tijd?